Ένα χρόνο, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες καθαρός.
Ένα χρόνο, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες κατάφερα να παλέψω το θηρίο, να μείνω μακριά του και να μπορέσω να ζήσω σα τους άλλους ανθρώπους.
Ένα χρόνο, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες αντιστάθηκα σε κάθε πειρασμό και επέτρεψα στον ευατό μου μόνο μικρές παρασπονδίες και κλεφτές ματιές από την κλειδαρότρυπα.
Ένα χρόνο, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες, πριν κάτι σπάσει μέσα μου και ξανακυλήσω...
Στην αρχή δε μπορούσα να πω τι ήταν αυτό με σιγουριά που μέ έκανε να γυρίσω στην αγκαλιά Της, σκέφτηκα ότι ίσως ήταν ο νέος μας υπουργός κ. Κοντονής, το επικείμενο ποδοσφαιρικό Grexit, η παραπομπή των αγαπημένων μας ποδοσφαιρανθρώπων στη δικαιοσύνη, η εμφάνιση Κομπότη έξω από τα δικαστήρια και οι υποσχέσεις για μπουζούκια, η επιστροφή Μαυρία στα πάτρια εδάφη, ο Στάικος Βεργέτης, ο κυρ-Γιώργος Παράσχος που κατέβηκε στην όμορφη Κρήτη, η αποπομπή του Άγγελου από τον ΠΑΟΚ, ένας χρόνος, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες είναι πολύς καιρός και οι αφορμές δεν έλειψαν. Αλλά πραγματικά είναι πολύ καιρός για να προσπαθήσεις να μείνεις μακριά Της, όσο και αν το θέλεις και το προσπαθείς, όσο και αν αντιστέκεσαι στις σειρηνές Της.
Κάπως έτσι ένα μοιραίο βράδυ που καθόμουν στον καναπέ φιλικού σπιτιού και έπαιζε η τηλεόραση Αθλητική Κυριακή κάτι σκίρτησε μέσα μου. Στην αρχή αντιστάθηκα στην ανάμνηση του Πουρουπουπού και της Αννούλας "ΝΔ" Καραμανλή, δυσκολεύτηκα λίγο αλλά αντιστάθηκα και στην ανάμνηση των αναλύσεων του Πέτρου Μίχου, με τα χίλια ζόρια κατάφερα να μην πέσω στην παγίδα όταν βγήκε ο καθηγητής διαιτησίας Παναγιώτης Βαρούχας για τις αμφισβητούμενες φάσεις της αγωνιστικής, αλλά παραδόθηκα στις ορέξεις Της όταν στην οθόνη εμφανίστηκε ο διερμηνέας του ΠΑΣ Γιάννενα με άσπρο μαλλί ένα βήμα πριν το λασπωτήρα, ανοιχτή πουκαμισιά και μπλέ γυαλί ηλίου (ή μήπως ήταν μυωπίας κανείς δε θα μάθει ποτέ) μες στα μαύρα μεσάνυχτα για να μεταφράσει τις δηλώσεις Ακόστα έπειτα από τη μεγάλη επικράτηση του ΠΑΣ επί του Ολυμπιακού. Φυσικά όλα αυτά με το πλαισιώμενα από τους κατάλληλους ανθρώπους: λάγνες ποδοσφαιρόφατσες σε δεύτερο πλάνο, επαρχιακούς αστυνομικούς με καπελίνο να φυλάνε την είσοδο-έξοδο αποδυτηρίων που τα μπερδεύεις και με τουαλέτες στρατοπέδου και κάπου εκεί στην άκρη του πλάνου τον απαραίτητο παράγοντα Γ. Χρηστοβασίλη.
Τότε το κατάλαβα. Κατάλαβα ότι δε θα ξεφύγω ποτέ. Δε θα υπάρξει ποτέ καμία άλλη για μένα, μπορεί να την απατήσω καμιά φορά, μπορεί να δω λίγο Champions League, ίσως Europa League στις δύσκολες στιγμές, να ξεφύγω και να χαζέψω λίγο αυτά τα ξενόφερτα πρωταθλήματα με τα οποία προσπαθούν να μας αποπλανήσουν τα συνδρομητικά κανάλια, αλλά εκείνο το μοιραίο βράδυ κατάλαβα ότι η καρδιά μου είναι ταγμένη στη μια και μοναδική ΓΚΡΙΚ ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚ.
Τα είχε πει κι ο Κωστής Μαραβέγιας με αυτό το πολύ όμορφο και συγκινητικό κομματάκι που ακούγαμε σχεδόν κάθε μέρα με το φίλο μου το Σωστό σε γνωστό καλοκαιρινό προορισμό το όνομα του οποίου φυσικά δε μπορώ να αποκαλύψω.
Ένα χρόνο, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες κατάφερα να παλέψω το θηρίο, να μείνω μακριά του και να μπορέσω να ζήσω σα τους άλλους ανθρώπους.
Ένα χρόνο, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες αντιστάθηκα σε κάθε πειρασμό και επέτρεψα στον ευατό μου μόνο μικρές παρασπονδίες και κλεφτές ματιές από την κλειδαρότρυπα.
Ένα χρόνο, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες, πριν κάτι σπάσει μέσα μου και ξανακυλήσω...
Στην αρχή δε μπορούσα να πω τι ήταν αυτό με σιγουριά που μέ έκανε να γυρίσω στην αγκαλιά Της, σκέφτηκα ότι ίσως ήταν ο νέος μας υπουργός κ. Κοντονής, το επικείμενο ποδοσφαιρικό Grexit, η παραπομπή των αγαπημένων μας ποδοσφαιρανθρώπων στη δικαιοσύνη, η εμφάνιση Κομπότη έξω από τα δικαστήρια και οι υποσχέσεις για μπουζούκια, η επιστροφή Μαυρία στα πάτρια εδάφη, ο Στάικος Βεργέτης, ο κυρ-Γιώργος Παράσχος που κατέβηκε στην όμορφη Κρήτη, η αποπομπή του Άγγελου από τον ΠΑΟΚ, ένας χρόνος, τέσσερις μήνες και 24 ημέρες είναι πολύς καιρός και οι αφορμές δεν έλειψαν. Αλλά πραγματικά είναι πολύ καιρός για να προσπαθήσεις να μείνεις μακριά Της, όσο και αν το θέλεις και το προσπαθείς, όσο και αν αντιστέκεσαι στις σειρηνές Της.
Κάπως έτσι ένα μοιραίο βράδυ που καθόμουν στον καναπέ φιλικού σπιτιού και έπαιζε η τηλεόραση Αθλητική Κυριακή κάτι σκίρτησε μέσα μου. Στην αρχή αντιστάθηκα στην ανάμνηση του Πουρουπουπού και της Αννούλας "ΝΔ" Καραμανλή, δυσκολεύτηκα λίγο αλλά αντιστάθηκα και στην ανάμνηση των αναλύσεων του Πέτρου Μίχου, με τα χίλια ζόρια κατάφερα να μην πέσω στην παγίδα όταν βγήκε ο καθηγητής διαιτησίας Παναγιώτης Βαρούχας για τις αμφισβητούμενες φάσεις της αγωνιστικής, αλλά παραδόθηκα στις ορέξεις Της όταν στην οθόνη εμφανίστηκε ο διερμηνέας του ΠΑΣ Γιάννενα με άσπρο μαλλί ένα βήμα πριν το λασπωτήρα, ανοιχτή πουκαμισιά και μπλέ γυαλί ηλίου (ή μήπως ήταν μυωπίας κανείς δε θα μάθει ποτέ) μες στα μαύρα μεσάνυχτα για να μεταφράσει τις δηλώσεις Ακόστα έπειτα από τη μεγάλη επικράτηση του ΠΑΣ επί του Ολυμπιακού. Φυσικά όλα αυτά με το πλαισιώμενα από τους κατάλληλους ανθρώπους: λάγνες ποδοσφαιρόφατσες σε δεύτερο πλάνο, επαρχιακούς αστυνομικούς με καπελίνο να φυλάνε την είσοδο-έξοδο αποδυτηρίων που τα μπερδεύεις και με τουαλέτες στρατοπέδου και κάπου εκεί στην άκρη του πλάνου τον απαραίτητο παράγοντα Γ. Χρηστοβασίλη.
 |
| Σκληρή Σούπερ Λίγκ |
Τότε το κατάλαβα. Κατάλαβα ότι δε θα ξεφύγω ποτέ. Δε θα υπάρξει ποτέ καμία άλλη για μένα, μπορεί να την απατήσω καμιά φορά, μπορεί να δω λίγο Champions League, ίσως Europa League στις δύσκολες στιγμές, να ξεφύγω και να χαζέψω λίγο αυτά τα ξενόφερτα πρωταθλήματα με τα οποία προσπαθούν να μας αποπλανήσουν τα συνδρομητικά κανάλια, αλλά εκείνο το μοιραίο βράδυ κατάλαβα ότι η καρδιά μου είναι ταγμένη στη μια και μοναδική ΓΚΡΙΚ ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚ.
Τα είχε πει κι ο Κωστής Μαραβέγιας με αυτό το πολύ όμορφο και συγκινητικό κομματάκι που ακούγαμε σχεδόν κάθε μέρα με το φίλο μου το Σωστό σε γνωστό καλοκαιρινό προορισμό το όνομα του οποίου φυσικά δε μπορώ να αποκαλύψω.
1 σχόλιο:
Περαστικά
Δημοσίευση σχολίου