Porque?

“It’s the time of the season

When love runs high”

… γράφουν οι Zombies και πιθανώς μιλάνε για το καλοκαιράκι. Όμως εμείς οι αμιγώς ποδοσφαιρόφιλοι ξέρουμε ότι είναι η περίοδος των τελικών και κατά συνέπεια των απονομών. Είναι τέλη Μαΐου, αρχές Ιουνίου και όλα τα πρωταθλήματα τελειώνουν, γίνονται οι τελικοί στα Ευρωπαϊκά κύπελλα, στα εγχώρια κύπελλα κ.ο.κ. Και φυσικά όλα αυτά ακολουθούνται από πανηγυρικές φιέστες και φαντασμαγορικές απονομές. Οι παίκτες θα ανέβουν στο podium, θα πάρουν τα μετάλλια τους, θα κάνουν τις καθιερωμένες χειραψίες με τους εκάστοτε προέδρους των ομοσπονδιών, θα ανταλλάξουν φιλοφρονήσεις, θα βγάλουν τις σχετικές φωτογραφίες και θα περιμένουν τον αρχηγό της ομάδας να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο με μουσική υπόκρουση το We Are The Champions των Queen. Θα ακολουθήσει ο κλασσικός γύρος του θριάμβου υπό τα φλας των δημοσιογράφων, ενώ θα βγουν και οι απαραίτητες πλέον selfies (να μην πω καλύτερα και για τα selfοκόνταρα…).

Παραθέτω μερικές φωτογραφίες από πρόσφατες απονομές: 

Από τις πρόσφατες φιέστες και απονομές τίτλων.

Όλα καλά, όλα ωραία θα πεις φίλε αναγνώστη. «Τα έχουμε δει χίλιες φορές αυτά». 

Μάλιστα, ωραία, pretty, pretty good που λέει κι ένας γνωστός Εβραίος. 

Μήπως όμως, μήπως λέω, κάτι δεν πάει καλά; Mήπως κάτι δεν ταιριάζει σε αυτές τις φωτογραφίες; Μήπως κάτι σας ξενίζει; Μήπως κάτι σας φαίνετε παράταιρο;

Αν όχι φίλε αναγνώστη, αγαπητέ συνάδελφε κι αγαπητέ φίλαθλε μπορείς να μου εξηγήσεις ποιο ακριβώς είναι το κόνσεπτ με τα παιδάκια των αθλητών; 

Γιατί κάθε ποδοσφαιριστής/μπασκετμπολίστας/(συμπλήρωσε το δικό σου άθλημα) πρέπει να πανηγυρίσει με το 2χρονο κοριτσάκι του στους ώμους. Να το περιφέρει μέσα στο γήπεδο όπου γίνεται όλος αυτός ο σαματάς με τα πυροτεχνήματα, τις ζητωκραυγές, τα συνθήματα, τα λουσίματα με τις σαμπάνιες και όλα τα συμπαρομαρτούντα;

Που θα πάει αυτή η ιστορία; Πόσες φορές θα πρέπει να δούμε την καημένη κορούλα του Πέπε, με ροζ φορεματάκι και μίνι μπλούζα Ρεάλ (με το όνομα του μπαμπά στην πλάτη φυσικά) να περιφέρεται κλαίγοντας στον αγωνιστικό χώρο του Σαν Σίρο. Πόσες φορές θα πρέπει να δούμε τα παιδιά του Τζόρτζεβιτς να σηκώνουν το κύπελλο του πρωταθλήματος σαν να το πήραν αυτά; Πόσες φορές θα δούμε το τρομοκρατημένο αγοράκι του Σέρχιο Ράμος, ντυμένο με πλήρη αθλητική περιβολή (λευκός ιππότης) έτοιμο να βάλει τα κλάματα, καθώς διάφοροι Ούνοι το φωτογραφίζουν εξ επαφής;

Ως πότε θα κλείνουμε τα μάτια όταν ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με αυτή τη βάναυση πρακτική; Ως πότε θα σφυρίζουμε αδιάφορα; Ως πότε θα κάνουμε τις πάπιες και τους Κινέζους; Δε φτάνουν τα τατουάζ, τα άθλια κουρέματα και τα παρδαλά παπούτσια; Δε φτάνουν τα  μοντέλα, τα γρήγορα αμάξια, οι διακοπές στην Ίμπιζα; Πρέπει να βασανίζουν και παιδάκια μπροστά στα μάτια μας; 

Υπάρχει κράτος; Που είναι το Χαμόγελο του Παιδιού; Η  Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ;

Η ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ και ΚΑΛΕΙ την ΦΙΦΑ και την ΟΥΕΦΑ να πάρουν άμεσα μέτρα ενόψει του τελικού του Γιούρο. Ας μην αμαυρωθεί άλλη μια διοργάνωση, ας κάνουμε εκεί την αρχή…

Αφού δε θέλει βρε Χριστιανέ μου...